یاد گرفتم که عشق با تمام عزمتش چند روزی بیشتر زنده نیست.

یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله٬

و فاصله یعنی دو خط موازی که هیچ وقت به هم نمی رسن...!!!

یاد گرفتم در عشق هیچ کس به اندازه خدا وفادارتر و مهربانتر نیست.

یاد گرفتم همون قدری که محبت کنی٬همون قدر هم از ارزشات کم میشه!

و یاد گرفتم هر چه عاشق تر ٬تنهاتر...

شما از عشق چی یاد گرفتین؟؟؟

نیوتن اگر جاذبه را درست می فهمید

معشوقه اش از درخت متنفر نبود

و در دفتر خاطراتش نمی نوشت:

اشکهای من هم به زمین می افتد...

اما تو سیب را ترجیح دادی..........

نبودنت وزن دارد...

تهی...

اما

سنگین...

ازمردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند

 و بر حسینی میگریند

که آزادانه زیست...

                                                                  دکترشریعتی             

اشتباه من این بود ...

هر جا رنجیدم لبخند زدم.

فکر کردند درد ندارد ....

سنگین تر زدند ضربه ها را..........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                       :: دکتر علی شریعتی ::

نیمشب همدم من دیده گریان من است

ناله مرغ شب از حال پریشان من است

خنده ها برلب من بود و کس آگاه نشد

زین همه درد خموشانه که بر جان منست

قافل از حق شدم و قافله عمر گذشت

ناله ام زمزمه روح پریشان منست

در بر عشق بسی دم زدم از رتبت عقل

گفت خاموش که او طفل دبستان من است

                                                                                 مهدی سهیلی

قناری اعتراض کرد به خدا زیبا شد٬

کلاغ به حکمت خدا قانع شد زشت ماند٬

در نهایت قناری به خاطر زیبایی در قفس افتاد

و کلاغ آزاد پرواز کرد...............................................

کاشکی می شد که جونمو هدیه بدم برای تو

درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم

بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم

میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم

از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عکس بگیرم

من باشم و داداشی و فرشته های آسمون

چراغونی جشنمون، ستاره های کهکشون

ماه و دعوت نمیکنم آخه خودت ماه منی

بذار خیال کنم یه شب تا خود صبح مال منی

به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم

هر چی غم و غصه داری یک شبه آتیش بزنم

تو غمهات و فوت بکنی منم ستاره بیارم

اشک چشاتو پاک کنم　نور ستاره بکارم

کهکشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش

بیابونا و برکه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک

بال فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک

خاطره و یه قلب بی قرار و کوچک

فقط می خوان بهت بگن تولدت مبارک

فصل که رخت عوض می کند

دوباره عاشقت می شوم

گیرم زمستان باشد و من

آهسته روی پیاده روی یخ زده راه بروم

عشق تو ٬همین شال پشمی است

که نفسم را گرم می کند...

سرمای زمستان و گرمای دستان تو
صدای باران و نگاه پاک تو
و شروع آرزوها
من و تنهایی و هر شب یاد تو

من و تو و ستاره ها
باد سرد و چشمان ناب تو
شروع مرگ آرزوها
من و بیداری و هر شب خواب تو

پارگی اجباری قفل دستان ما
شوق دیدن لبخند زیبای تو
تو در رویای بی من
و من هر لحظه در غم سودای تو

من و یک صفحه بی روح
تنها کنار تنهایی و تکرار یاد تو
شکسته و بی فردا خفتن همه آرزوها
جز آرزوی همیشه بیدار دیدار یاد تو

من منتظر و سکوت سرد تو
جواب رفتن تو و اشک های بی پناه من
آهنگ باران و بغض دوباره
حس تلخ جدای و قلب بی گناه من

آخر این صفحه نوشتم از یاد تو
راه ما جدا. این راه تو، این راه من
آبی دریا،صدای باران تقدیم به فرداهای تو
ترس من از غم تو، ترس تو از آه من

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...
اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...
و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...

هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد  دارند و با هیچ می میرند!

پادشاهي جايزهء بزرگي براي هنرمندي گذاشت كه بتواند به بهترين شكل ، آرامش را تصوير كند. نقاشان بسياري آثار خود را به قصر فرستادند . آن تابلو ها ، تصاويري بودند از جنگل به هنگام غروب،رودهاي آرام ، كودكاني كه در خاك مي دويدند ، رنگين كمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ . پادشاه تمام تابلو ها را بررسي كرد ، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب كرد.

اولي ، تصوير درياچهء آرامي بود كه كوههاي عظيم و آسمان آبي را در خود منعكس كرده بود . در جاي جايش ميشد ابرهاي كوچك و سفيد ر ا ديد ، و اگر دقيق نگاه مي كردند ، در گوشه ء چپ درياچه ، خانه ء كوچكي قرار داشت، پنجره اش باز بود ، دود از دودكش آن بر مي خواست ، كه نشان مي داد شام گرم و نرمي آماده است.

تصوير دوم هم كوهها را نمايش مي داد . اما كوهها ناهموار بود ، قله ها تيز و دندانه اي بود . آسمان بالاي كوههابطور بيرحمانه اي تاريك بود ، و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سيل آسا بود . اين تابلو هيچ با تابلو هايديگري كه براي مسابقه فرستاده بودند ، هماهنگ ي نداشت . اما وقتي آدم با دقت به تابلو نگاه مي كرد ، در بريدگيصخره اي شوم ، جوجهء پرنده اي را مي ديد . آنجا ، در ميان غرش وحشيانه ء طوفان ، جوجه ء گنجشكي ، آرامنشسته بود.

پادشاه درباريان را جمع كرد و اعلام كرد كه برنده ء جايزه ء بهترين تصوير آرامش ، تابلو دوم است.بعد توضيح داد :

................................................

از روز ازل قسمت زنها غم شد...

در دفتر خاطرات حوا خواندم...

جانم به لبم رسید تا که آدم شد...

مجددا روز زن رو به همه زجرکشان عالم هستی که جان و روح خود را برای تعلیم

موجودات ناشناخته ای

به نام مرد نثار می کنند تبریک می گویم.

              با عرض پوزش از همه آقایون محترم

 تو شکوفاتر از بهار، نهالِ تنم را پر از شکوفه کردی و با بارانِ عاطفه های صمیمی،

اندوه های قلبم را زدودی و مرهمی از ناز و نوازش بر زخم های زندگی ام نهادی.

در «تابستان»های سختی با خنکای عشق و وفای خویش، مددکار مهربان مشکلاتم

بودی تا در سایه سارِ آرامش بخش تو، من تمامی دردها و رنج ها را بدرود گویم.

با وجود تو، یأس دری به رویم نگشود و زندگی رنگ «پائیز» ناامیدی را ندید.

تو در «زمستانِ» مرارت های زندگی، چونان شمع سوختی تا نگذاری رنجش هیچ

سختی ستون های تنم را بلرزاند.

مادر، ای بهار زندگی، شادترین لبخندها و عمیق ترین سلام های ما، همراه با بهترین

درودهای خداوندی، نثار بوستان دل آسمانی ات باد.

پ.ن :روز مادر رو اول به مادر عزیز خودم و بعد به همه مادرای  نازنین دنیا تبریک میگم.

امیدوارم هیچ کس از داشتن چنین فرشته ای محروم نباشه

کاش آدما حکمت کارای خدا رو می دونستن...

حکمت بلاهایی که سرشون میاد...

اون موقع شاید راحتتر می تونستن تحمل کنن و دووم بیارن.

گاهی اینقدر ضربه سنگینه که آدم هنگ می کنه.

نمی دونه از کجا خورده!

به جرم کدوم گناه نکرده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نمی دونم!

واقعا تو این زمونه به کی میشه اعتماد کرد؟!

دلتو به کی بدی که مطمئن باشی کنارت می مونه!

مطمئن باشی فقط مال خودته!

مطمئن باشی واقعا دوست داره.

بتونی باورش کنی.

بهش عشق بورزی بدون هیچ دغدغه ای...

با تمام وجودت کنارش باشی.

همه دنیاتو تقدیمش کنی و همه چیتو به پاش بریزی...

بدونی ارزششو داره.

ترسی نداشته باشی...

نمی دونم واقعا هنوز چنین آدمایی وجود دارن؟؟؟؟؟

...............................................................................................

اینقدر زمونه بدی شده که  آدم حتی نمی تونه به چشمای خودشم اعتماد کنه...

رسم زمونه شده بی وفایی...

نامردی...

آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چقدر دلم گرفته

دلم می خواد داد بزنم......................

چرا آدما اینقدر بی وفا شدن؟

بی تفاوت

سنگ

یخ

ای خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا........................

دارم دیوونه میشم..

کمکم کن.

بتونم کنار بیام...

با زمونه

با آدماش

با شنیدن و دیدن چیزایی که هرگز فکرشم نمی کردم.

با چیزایی که اگه خوابشو می دیدم٬صبح صدقه می دادم و تبسم می کردم و

می گفتم شکر که فقط یه خواب بود ...

اما حالا دارم همه اونا رو با چشمام می بینم

و با وجودم لمس می کنم

و همه چی حقیقته

و من موندم و کوله باری از اندوه و ...

کاش می دونستم چرا؟؟؟؟؟؟

فقط همین.

و هر بهاری را خزانی

مرگ و زندگی چنان در هم تنیده اند

که گیاه با خاک

آنسان از هم جدایند

که آسمان از زمین

راستی چه چیز می تواند جاذبه خاک را بشکند

و ما را از این سیاره کوچک معلق به بیکرانه ها ببرد؟

به راستی که حقیقت زندگی عشق است

و زندگی بدون عشق سرابی بیش نیست.

چگونه می شود جاودانه شد و حصار زندگی و ترس از مرگ را شکست٬و از هر دو فراتر رفت٬چگونه؟

سرچشمه آن رنج آسمانی که امن ابدی را ارزانی می دارد٬کجاست؟

                             "آیا ما از حقیقت وجود خود غافل شده ایم؟"...

گفت:جایی که می خوای بری مردمی داره که می شکننت.

نکنه غصه بخوری!!!

من همه جا باهاتم.

تو تنها نیستی.

تو کوله بارت عشق می زارم که بگذری...

قلب می زارم که جا بدی...

اشک می زارم که همراهت باشه...

مرگ می زارم که بدونی برمی گردی پیشم...

ادعای خداپرستیمان دنیا را سیاه می کند.

ولی یاد نداریم چرا خلق شدیم!

غرورمان را بیش از ایمان باور داریم.

حتی بیشتر از عشق و دوستی...

و در جستجوی پناهگاه گرمی بودم

از کنارم گذشت

گفتم:

"هی نگاه کن!روی مژه هایت دانه های برف ریخته است"

و او گفت:

"این برف نیست

پرهای بالشی است که خدا در آسمان تکانده است..."

و سپس لبهای خندانش را گشود

تا برفی را فوت کند

و ما هر دو خندیدیم

بعد به چشمانش نگاه کردم

و دیدم که

                      چشمانش٬گرمترین پناهگاه جهان است...

از وقتی عاشق شدم

فرصت بیشتری پیدا کردم

فرصت بیشتری برای این که پرواز کنم و بعد زمین بخورم!

و این عالی است!...

هر کسی شانس پرواز کردن و به زمین خوردن را ندارد

تو این شانس را به من بخشیدی

متشکرم!

بفرمایید تو گردشی بکنید.

اما حواستان باشد طول این قلعه کوتاه است.

تا از این طرف پا به درون آن بگذارید

پای دیگرتان از آن طرف بیرون است.

                     شاید گم شدن در یک حس نامتعادل است

خوشبختی

                     آرامش است و رضایت تعالی!

می باشد.

وقتی که آرزوها و خواسته هایمان را دنبال می کنیم٬

می توانیم این برداشت را به دیگران القا کنیم که بینوا و بدبخت هستیم.

اما آن چیزی که دیگران فکر می کنند٬اهمیتی ندارد.

چیزی که مهم است : 

                                "شادمانی موجود در قلب ما می باشد."